Flash on the iPhone would be a blessing to Mac OS X.

Flash on a Mac has always been very troublesome. It was always slower and more crash prone  than it’s Windows counterpart. I think this has to do with how Adobe builds it’s stuff for the Mac. Using less optimized code, more or less functional and whalla a Mac has Flash support. Recent releases have been better and better, but are still sub-par to Windows.

My guess is that Apple was never happy about how it was implemented and now they played hard to get with the iPhone. Adobe recently acknowledged that it was a bigger challenge than they expected and are working with Apple to get it done. If that’s true or not we’ll never know until it’s released. 

Now if it’s true, it means Adobe has to go through the paces and the Apple QA. I think they will learn a thing or two on how to optimize code for Cocoa and Mac OS X in general. This would mean Adobe will start to create software that runs better and better. 

Adobe is a well respected developer and they have great products, but developers also hate to change habits, like they skipped 64-bit support because Apple would not support it in parts of Carbon, or changed stuff that they did not expect. A big company and a big team can’t move that quickly but if they are determined to meet a goal, they will get there, eventually.

But the iPhone might move them to learn a few new tricks faster than they usually do.

Ik voel dat ik oud wordt, ik kan een aantal Internet dingen niet meer volgen.

Web 2.0 is al een paar jaartjes oud. De term wordt gebruikt voor een aantal verschillende zaken:

• Het gebruik van DOM, (X)HTML en javascript, een hergebruiken van van wat ze in de jaren 90 DHTML noemden, soooo nineties. De standaarden zijn er enorm op vooruitgegaan en de ondersteuning in de browsers heeft er ook toe bijgedragen.
• Het ‘social’ aspect, het laten weten aan je vrienden wat je aan het doen bent. Netwerken zoals ze zeggen. 
• User generated content. Gebruikers dragen bij tot de inhoud van de site. Hetzij door zelf dingen door te sturen, hetzij door ze te beoordelen. Alles bij elkaar gaat het volume erop vooruit, en de kwaliteit erop achteruit.

Twitter en Facebook zijn zo twee iconen van Web 2.0. 

Twitter

Twitter is een zogenaamde ‘micro’ blogging site. Je kan er de updates van iemand volgen en die persoon kan per bericht maximum 140 tekens tikken. Uitgevonden door de Amerikanen die het eigenlijk meer als een manier van SMSen bedacht hadden. In Amerika heeft dat veel success, en daar heeft het businessplan ook zin. In de Verenigde Staten betalen ze voor elke ontvangen SMS, in tegenstelling to hier waar meestal degene die het bericht verstuurd of belt naar iemand anders moet betalen, de ontvanger die betaald niets. Het model is al een beetje uitgebreid, met de premium SMS en telefoondiensten, de SMS spelletjes waar je betaald om berichten te ontvangen. Dat is ook de reden waarom Amerikanen meestal de telefoon niet opnemen, want dan wordt je naar hun antwoordapparaat gestuurd en dat kost hen geen geld om je bericht te ontvangen.

Het formaat van Twitter, waarbij je ‘volgers’ hebt, en mensen zichzelf ook rangschikken naar het aantal volgers, of het aantal updates die ze sturen, werkt het online narcisme in de hand. Ik heb de mooiste, de langste de dikste… Door de korte berichten is het een vrij goed iets om ‘gevoelens’ te ventileren. 

Je moet een beetje extrovert zijn om te twitteren (of the tweeten). Het is ook vrij vluchtig want de meeste updates hebben betrekking op het moment van updaten, en de context kan soms helemaal de mist in gaan als je een maand later de berichten leest. Het @twiiterid berichtjes systeem is ook vrij raar, als je mensen volgt en ze plots een berichtje naar @iemand doen die jij niet volgt dan mis je context. 

Kijk het heeft een ‘Big Brother’ gehalte, kijk kijk hoe schoon ik ben en hoe welke mening ik heb over dingen en mensen. Voor ‘Web 2.0′ kon je chatten met de mensen die kent via MSN, AIM, Jabber, etc… het was allemaal redelijk privé, tussen twee personen of via een chatroom. Twitter maakt het allemaal publiek en openbaar. En net zoals niet elk interieur de moeite waard is om te bezichtigen is Twitter op die manier ook meestal geen bal waard. In de oude pre-Web 1.0 dagen was er IRC voor te chatten, dat was op z’n minst een beetje gecontroleerd, daar kon je van een kanaal geknikkerd worden, kon je ‘modereren’ en nog een aantal andere handige dingen om bozo’s buiten te houden. En de pareltjes worden dan zorvuldig verzameld op bash.org of voor de franstalige bashfr.org (zeker de moeite waard, ook om Frans te leren, of om je Frans bij te spijkeren).

Facebook

Facebook brengt het idee wat verder. Ontstaan uit het bijhouden van medestudenten na het afstuderen, en verder geopend voor iedereen die iedereen wou volgen. En dan kan je online chatten, foto’s doorsturen, groepen aanmaken, applicaties gebruiken… Dus alle dingen kon je al gebruiken op verschillende sites voordien en dan euh, op Facebook kan je alles centraliseren en het toegankelijk maken van informatie voor je ‘vrienden’. Voor Facebook was er ook iets als ‘Orkut’, hetzelfde idee, anders uitgewerkt. MySpace was er ook al voor Facebook, maar dat was dan meer onder vorm van een ‘personal’ page zonder het sociale aspect, Web 1.0 als het ware. Na blij te zijn om mensen te ‘her’ontdekken op Facebook, en dan het ergeren van de manier waarop die ‘applicaties’ werken (que? Zombies?) kan de site mij niet echt bekoren. Het lijkt meer op een café met een kakofonie van wat iedereen allemaal aan het doen is. 

LinkedIn vind ik dan een betere opzet. Je blijft contact houden met collega’s en het valt je zo niet lastig om altijd maar te updaten enzo. 

Bloggen

Yup ziet ernaar uit dat ik dat nu eens ga proberen. ik weet niet of ik het volhoud, of ook afhaak na een tijdje. We zien wel, tot nu toe bevalt het me beter.

Zoals alle mensen zeggen als ze ouder worden zeker: ‘ Vroeger was het beter’.